اقتبس من james22232 في 4 يونيو، 2026, 4:05 م

Həmin yay evimdə təmir işləri gedirdi. Bilirsiniz, təmir elə bir şeydir ki, bir dəfə başlasan, artıq dayana bilmirsən – divarları boyayırsan, sonra döşəməni dəyişirsən, sonra birdən kafelərin də köhnə olduğunu görürsən. Üç həftə idi ki, usta İlqar hər səhər gəlir, toz-torpaq qaldırır, mən də işdən qayıdandan sonra çəkiclə, boya fırçasıyla məşğul olurdum. Bir gün gecə saat onda hər şey əlimdən düşdü. Yorğunluqdan nə yemək həvəsim var idi, nə də televizora baxmaq. Sadəcə telefonumu götürüb divana uzandım, otağın o biri ucu təmirin alt-üst etdiyi yerdə qalmışdı. “Heç olmasa beynimi boşaldım” deyə düşündüm. O vaxt ağlıma gəlməzdi ki, bu sadə cansıxıcılıq məni nələrə aparacaq.

Axtarışa başladım. Nə maraqlı oyunlar var, nə maraqlı seriallar – heç biri marağımı cəlb etmirdi. Birdən hardasa reklam gördüm, amma adi reklam deyildi – altında bir neçə insanın şərhləri var idi, çox təbii, uydurma deyildi. Mən hər zaman skeptik olmuşam, elə bilirəm ki, internetdəki hər şeyə “acı gözlə” baxmaq lazımdır. Amma o gecə bir şey məni itələyirdi. Yazdım axtarışa about mostbet. İstəyirdim bilim ki, bu nədir, arxasında kim dayanır, nə təklif edir. Çoxlu məqalələr, istifadəçi rəyləri, videolar – hamısı qarışmışdı. İki saat boyunca oxudum. Bəziləri deyirdi “ən yaxşı platformadır”, bəziləri “ehtiyatlı olun”. Amma ən çox diqqətimi çəkən o idi ki, insanlar həqiqətən orada vaxt keçirir, həyəcanlanır, gülür, bəzən məyus olur – amma heç kim yazmırdı ki, bu aldadıcıdır. Yəni bu, real bir şey idi. Təzəcə təmirin tozuna qərq olmuş evimdə, divanda uzanmış, gecə yarısına yaxın about mostbet axtarışı edən bir adam kimi özümə gülməli gəldim. Amma maraq qalib gəldi.

Sayta girdim. Qeydiyyat sadə idi. Adımı, e-poçtumu, bir də telefon nömrəmi yazdım. Sonra hesabıma baxdım – heç bir depozit qoymamışdım, amma bonus təklifi görünürdü. Düşündüm: “Yoxlayaq, heç olmasa itirəcək bir şeyim yoxdur”. Mənə verdilər bir az pulsuz fırlanma. Elə kiçik miqdar idi ki, əhəmiyyət vermədim. Amma fırladım. Birinci, ikinci, beşinci – heç nə yoxdu. Onuncuda isə ekranda işıqlar yandı. Balaca bir uduş. Ürəyimdə bir isti hiss yarandı. Bu, pulun miqdarı deyildi – bu, birdən qalib gəldiyimi hiss etmək idi. Gecə təxminən saat bir idi, ətrafda sükut, evdə təmirin qoxusu, divanda yorğan. Heç kim yox idi ki, danışım bu sevinci. Öz-özümə gülümsədim. Və o an başa düşdüm ki, mənə lazım olan da elə bu imiş – sadəcə bir anlıq unutmaq təmirin yorğunluğunu, işin gərginliyini.

Ertəsi gün usta İlqar gələndə soruşdu: “Ay qaqa, nə belə istirahətli görünürsən? Heç təmir səni yormur?” Mən güldüm və dedim ki, “Yorur, amma gecələr bir az məşğuliyyət tapmışam”. O da güldü, “Nə oynayırsan?” Mən sadəcə çiyinlərimi çəkdim. Amma o gün işdən tez qayıtdım. Artıq planım var idi: əvvəl təmir, sonra axşam yeməyi, sonra isə mənim kiçik ritualım. İlk dəfə cüzi bir depozit qoydum. Yalnız o qədər ki, itirsəm üzülməyim. Sonra yenə fırlanmağa başladım. Amma bu dəfə fərqli idi – mən artıq təkcə udmaq üçün yox, prosesin özündən zövq almaq üçün oynayırdım. Rənglər, musiqilər, gözlənilməz nəticələr. Hər fırlanma mənə bir az adrenalın verirdi. Və birdən, heç gözləmədiyim bir anda, ekran dondu. Sanki vaxt dayandı. Sonra böyük rəqəmlər göründü. Mən udmuşdum – əvvəlkindən dəfələrlə çox. Telefonu yerə qoyub ayağa qalxdım, otaqda gəzməyə başladım. Ürəyim döyünürdü elə bil ki, yarış qazanmışam. Soyuq su içdim, pəncərəni açdım, gecə havası üzümə dəydi. “Bu realdır?” – düşündüm. Təbii ki, about mostbet oxuduğum məqalələrdə yazılmışdı ki, uduşlar realdır, amma o an mən hiss etdim ki, sözlər kağızda qalır, əsl emosiya isə yalnız canlı yaşanır.

O gecə yatmadım. Oturdum, düşündüm, hesabladım. Qazandığım pul təmirin yarısını ödəyə bilərdi. Amma mən qərara gəldim ki, yox, bu pul fərqli bir şeyə xərclənməlidir. Çünki bu, təsadüfi uduş deyildi – bu, mənim cansıxıcılığımın, marağımın və bir az da şansımın birləşməsi idi. Səhər usta İlqara dedim: “İlqar kişi, sabah bir gün ara verək, mənim işim var”. O təəccübləndi, amma razılaşdı. Həmin gün anamı ziyarət etdim. Ona yeni paltar aldım. Özümə də illərdir almaq istədiyim, amma əlim getməyən bir saat aldım. Və bir az pulu saxladım – yalnız oynamaq üçün, amma indi artıq qaydalarla.

Üç həftə sonra təmir bitdi. Divarlar təzə idi, döşəmə cızıltısız, mətbəxdə yeni kafelər. Amma mənim üçün ən böyük dəyişiklik otağımda baş vermişdi. Hər axşam, bir fincan çay ilə, açıram həmin tətbiqi. Artıq about mostbet nə demək olduğunu əzbər bilirəm – bu sadəcə bir şirkət adı deyil, bu mənim üçün bir xatırlatmadır ki, həyatda kiçik fasilələr vacibdir. Təmir mənə evi təzələməyi öyrətdi, amma oyun mənə beynimi təzələməyi öyrətdi. Hər dəfə uduzanda düşünürəm: “Bu da keçər”. Hər dəfə qazananda isə: “Bu da keçər, amma sevinci qalsın”.

Dostlarımdan biri, Rüstəm, bir gün məni gördü, saatıma baxıb dedi: “Vay, bahalı saatdı, hardan aldın?” Mən sadəcə “Bəxtim gətirdi” dedim. O da israr etdi, danışdım. Bir az gülüşdük, sonra ciddiləşdi. Dedi: “Sən mənə də göstər bu about mostbet nə cür şeydi?” Mən ona qaydalarımı izah etdim, limitləri, ehtiyatı. O da sınadı. Bəli, o da uddu. Amma ən əsası, o da başa düşdü ki, bu, pul qazanmaq üçün deyil, stress atmaq üçün bir üsuldur. Rüstəm indi hərdən mənə zəng vurub deyir: “Gəl bu gecə fırladıraq?” Sanki birlikdə film izləyirmiş kimi. Və bu, gözəldir.

Təmir başa çatandan sonra evdə yeni bir enerji var idi. Qonaqlar gəlir, şənliklər olur. Amma mənim ən sevdiyim anlar gecə yarısı, ev sakit, hər kəs yatmış, mən tək otağımda, yumşaq işıq yanır, və mən bir neçə dəqiqəliyinə o dünyaya qaçıram. Uduram ya uduzuram – fərqi yoxdur. Çünki mən bilirəm ki, sabah yenə iş var, təmir qurtarıb, amma həyat davam edir. Və bu kiçik adrenalın partlayışları məni canlı saxlayır. Bəzən düşünürəm: görəsən, əgər o gecə təmir olmasaydı, divanda uzanıb about mostbet axtarmasaydım, bəlkə də bu yeni saat qolumu bəzəməyəcəkdi. Bəlkə də mən hələ də köhnə kreslomda oturub “nə edim?” deyə düşünürdüm. Amma həyat təsadüflər üzərində qurulub. Mənim təsadüfüm o gecə doğru zamanda doğru axtarışı etmək idi.

İndi, təmirin üstündən dörd ay keçib. Divarlar hələ də təzədir. Mən isə hələ də hərdən oynayıram. Dəyişən nə oldu? Mən daha sakitəm. Çünki bilirəm ki, həyatın hər anında bir şans var. O şansı görmək üçün isə sadəcə açıq fikirli olmaq lazımdır. Mən açıq oldum. Və qapıdan içəri xoşbəxtlik girdi – üstəlik, təmirin tozuna baxmayaraq. Buna inanmaq çətindir, hə? Amma elədir. Həyat bəzən ən çirkli anlarda ən gözəl hədiyyələri verir. Mən həmin hədiyyəni qəbul etdim. Və heç vaxt peşman olmadım. Hətta uduzduğum günlərdə belə, çünki uduzmaq da bir dərsdir. Təmir də bir dərs idi. Həyat da. Oyun da. Hamısı bir-birinə bağlıdır. Yalnız balansı qorumaq lazımdır. O zaman hər şey – həqiqətən də gözəl olur.